Worsteling uit het Web

Yfke Laanstra

Het was voorjaar 2017. Mijn boek ‘Bits, Bytes & Bewustzijn’ was af, mijn schrijftaak zat erop. Het lag in de winkels en mijn boodschap was toegankelijk gemaakt voor het grote publiek. In de vorm van een boek met een gratis app. Ik weet nog goed dat ik me bewust het moment realiseerde dat het af was. Ik wilde nog een hoofdstuk herschrijven maar alles wat ik toen wilde zeggen was gezegd en de volgorde klopte. Ik had zojuist de laatste regels getypt en met een enorme glimlach op mijn gezicht belde ik vol trots m’n moeder. ‘Het is volbracht!’, riep ik door de telefoon.

Wat een bijzonder proces en wat een verademing om zoveel op een rijtje te kunnen zetten, om zoveel ruimte tot mijn beschikking te hebben zodat ik een grotere context kon schetsen. Over mijn passie voor het snijvlak van bewustzijn en computertechnologie. Wat ontzettend leerzaam voor mezelf ook, want dit maakte het voor mij nóg overzichtelijker en de urgentie om dit naar buiten te brengen feitelijk nóg hoger.

Wat ik me over mijn boek pas maanden later zou realiseren was tergend confronterend en pijnlijk ironisch. Zelfs ietwat hilarisch.

Het begon eigenlijk al bij de voorbereidingen voor de boeklancering. De aanloop hiertoe was één groot verdrinkingsproces. Kolkende stromen aan data wist ik niet in goede banen te leiden. Ik verzoop maandenlang in slides, info en het doen van research naar hét perfecte beeld en dé perfecte opbouw. Dag in dag uit sloot ik me op in mijn werkkamer, achter m’n beeldscherm, met de zoveelste mind map in de aanslag. Af en toe kwamen er golven van inspiratie en probeerde ik deze driftig te vangen in een structuur. Tevergeefs. Zodra ik een poging waagde, ebde de inspiratie weer weg en bleef ik spartelen in hardnekkige poelen van vertwijfeling. Ik besloot uiteindelijk de teugels iets te laten vieren, te vertrouwen op een goede afloop en kon toch nog enigszins ontspannen op de dag van de lancering. Maar het mocht niet baten: tijdens de presentatie stierf ik duizend doden en wenste ik dat ik weer onder m’n steen mocht kruipen, achter m’n veilige laptop, in oneindige online surfsessies. Een tsunami van zelftwijfel, onzekerheid en oordelen overspoelde me. Ondanks de positieve reacties en de daarop volgende uitnodigingen voor lezingen. Mijn keiharde innerlijke criticus had er echter geen goed woord voor over. Een indringende ervaring maar gelukkig had ik me 24 uur later weer bij elkaar geraapt: een mogelijkheid tot groei had zich immers aangeboden. Vol goede moed ging ik verder. Vele lezingen volgden en de ervaringen wisselden van volledig in m’n sweet spot te zijn tot volkomen misplaatstheid en alles er tussenin. Tot ik op een zeker moment inzag dat ik me verstopte achter een beamer, in de schaduw van technologie, en mezelf niet echt liet zien. Dat ik het gevoel kreeg dat ik vastzat in een concept, in een vorm die me niet lekker zat. Me mee liet voeren door bestaande percepties van technologie en deze (onbewust) mee hielp uitdragen. Terwijl dit niet míjn verhaal was. Ik wilde niet de mensheid enkel waarschuwen voor technologie, een of andere polariteit helpen versterken of het einde van de wereld aankondigen. Ik wilde juist de start van een nieuwe werkelijkheid belichten, daar waar de mens en technologie hand in hand kunnen gaan. Met de mens aan het stuur welteverstaan en bewustzijn als sleutel.

Ik stagneerde, raakte mateloos gefrustreerd, struikelde en viel. Ik besloot in het najaar de stekker er even uit te te trekken, te unpluggen en weer tot mezelf te komen. Ik realiseerde me dat ik achter mijn eigen boek aan het aanrennen was en (nog) niet de tijd had genomen om dat wat ik had opgeschreven, diep op me in te laten werken. Hierop te reflecteren en mijn eigen positie hierin te duiden. Het ironische was, dit was blijkbaar ook niet bewust nodig: dit proces was op een onbewust niveau namelijk allang in gang gezet. Ik was mezelf voorbij gerend, gestruikeld en spreekwoordelijk op mijn hoofd gevallen. Mijn hoofd die werkelijk overvol zat. Zó vol dat ik merkte dat ik me steeds vaker slecht kon concentreren, verzoop in m’n eigen gedachten en snel overprikkeld was. Ik moest lacherig terugdenken aan de opmerking in mijn eigen boek, over het ontstaan van nieuwe aandoeningen zoals Infobesitas.

Infobesitas
Dit wordt ook wel data smog genoemd. Een overmatige inname van data, een informatie-overload die leidt tot dataverstopping en keuzestress en aan een overmatige prikkeling van zintuigen.

Naarmate de tijd verstreek begon ik de humor er echter steeds minder van in te zien. Ik had vóór het schrijven van mijn boek al naar mezelf en mijn nieuwsbrieflezers erkend en bekend dat ik verslaafd was aan mijn smartphone. Toen meende ik dat ik dit wel in haar volle omvang had (h)erkend. Er had wellicht een lampje moeten gaan branden toen ik van mijn soulmate een t-shirt kreeg met de tekst ‘I love you more than wifi’ ;)
De wérkelijke omvang werd me, niet veel later, heel erg pijnlijk duidelijk. Bij het herlezen van mijn boek legden namelijk vele passages ineens de vinger op de zere plek. Een hele zere plek. Ik had te erkennen dat ik in een deel van het boek volledig mezelf aan het beschrijven was.
Passages over het belang van tijd doorbrengen in de natuur, in beweging zijn, rust in te bouwen en van tijd tot tijd afstand te doen van je computer om tot jezelf te komen. Over hoe excessief computergebruik met name je linker hersenhelft activeert, je in je hoofd houdt, uit contact met je lijf. De nadelige gezondheidseffecten van de straling. De verslavingsgevoeligheid van smartphones, social media en het internet. Het internet, als digitale heroïne. Oei wat confronterend. Voor iemand als ik die het liefst de hele dag aan haar laptop zit gekluisterd, oneindig het internet over surft en ’s avonds met hetzelfde gemak overschakelt op haar smartphone en smart tv. Die met onwijs veel moeite naar buiten en fysiek in beweging te krijgen is. Wiens wereld zich voornamelijk in haar hoofd afspeelt. In verbinding met de kosmos, dat wel. Maar daar waar mijn kracht is, ligt tegelijkertijd mijn grootste valkuil.

Onlangs zei ik gekscherend tegen mijn partner: ik ben een Millennial die net iets te vroeg is geboren. Millennials, ook wel Generatie Y genoemd, zijn de generatie die geboren is tussen 1980 en 2000. In een wereld waarin de smartphone en het internet de norm is en bijna alles met een druk op de knop voorhanden is. Een generatie die niet bekend staat om haar geduld en uit gaat van gemak en instant gratificatie. Geluk en vrienden zijn online te ‘bestellen’ en geen berg is te hoog, totdat ze deze eigenhandig moeten beklimmen. Vanaf het begin van dit digitale tijdperk heb ik technologie omarmd, ben ik er dikke vriendjes mee geworden. Ook ík sta niet bekend om mijn geduld en verwacht veelal instant resultaat. Ergens gestaag en langdurig aan werken vind ik ontzettend moeilijk, bij het minste of geringste wijzig ik abrupt van koers of gooi ik de handdoek in de ring. Bovendien ben ik hooggevoelig, ontzettend snel afgeleid en verveeld, altijd op zoek naar iets nieuws. Nieuwe prikkels, nieuwe input. Dit resulteert veelal in oneindig in rondjes rennen, op zoek naar de perfecte ingang, de perfecte invalshoek, de perfecte vorm. Daarnaast wil ik iets wezenlijk bijdragen en heb ik hierin hoge verwachtingen. Al met al een recept om weinig echt gedaan te krijgen en, met een overactieve innerlijke criticus, gefrustreerd jezelf op te branden. Weer een gevoeligheid waar Millennials om bekend staan.

Ik beweeg me net zo makkelijk online, misschien zelfs makkelijker dan offline, met als risico meer en meer uit contact te raken met de ‘échte’, analoge realiteit. Gezien mijn onstilbare honger naar kennis, behoefte aan begrip en analyse. Mijn laptop, smartphone en tablet met wifi-verbinding zijn gewillig, altijd beschikbaar en klagen nooit. Zoveel was inmiddels duidelijk : ik was verstrikt geraakt in het (wereldwijde) web. Het web waar ikzelf uitvoerig over had geschreven. Niet plotsklaps, maar geleidelijk aan. Als een virtuele sluipmoordenaar. Ik was me er steeds meer in gaan begeven en was erdoor in haar greep geraakt, mezelf er beetje bij beetje in verloren. De grote spin lag op de loer, klaar om toe te slaan. Ineens begreep ik het: daarom raakte de materie me natuurlijk ook zo, toen ik me erin ging verdiepen. Daarom ging ik me er überhaupt in verdiepen, op onbewust niveau. Het was blijkbaar mijn manier van zelfonderzoek. Een pijnlijk confronterend zelfonderzoek.

In mijn boek spreek ik nadrukkelijk over het belang van Mens-zijn, met al haar kwaliteiten zoals empathie, liefde en aandacht. Te onderzoeken wat het eigenlijk betekent Mens te zijn en doe ik o.a. in het hoofdstuk Slow Tech een oproep dit te bewaken. Ervoor te zorgen dat technologie hieraan dienstbaar is, en blijft. Met name in de tijd waarin we nu leven. Juist dit Mens-zijn, met haar volledige emotionele spectrum is blijkbaar mijn grootste uitdaging. Meer dan ooit, want de digitale verleidingen liggen op de loer. En ze schreeuwen om mijn aandacht. Meer en meer zie ik in hoe onwaarschijnlijk gevaarlijk de smartphone kan zijn, mits onbewust gebruikt, en wat er werkelijk in en om ons heen gebeurt door deze Smart technologie(ën) . Hoe ikzelf steeds verder van mezelf af dwaalde. Hoe jouw en mijn aandacht en perceptie van de werkelijkheid gehacked worden. Wat het effect is op ons sociale en werkzame leven en meer nog: op de verbinding met onszelf. Inmiddels realiseer ik me dat ik ervaringsdeskundige pur sang ben en voel ik nóg meer de urgentie deze boodschap naar buiten te brengen. Zelfs ík heb het dermate onderschat. Verschrikkelijk onderschat. Voor nu ligt mijn focus op het bewust leren omgaan met technologie en het weer opeisen van mijn eigen aandacht en tijd. Zodat ik die bewust kan richten op wat voor mij werkelijk van belang is.

Wat ik ietwat hilarisch vond? Dat dit alles eigenlijk bijna zo vanzelfsprekend is dat het de spreekwoordelijke olifant in de kamer lijkt. Datgene wat we allemaal wel weten maar wat niemand hardop durft te zeggen. Laten we ons eerst richten op onze relatie met datgene wat we allemaal in onze broekzak dragen, in plaats van ons in dit stadium druk te maken over hoe kunstmatige intelligentie wellicht het einde van de mensheid inluidt. Dit komt later wel. First things first.

De grootste uitdaging van deze tijd is niet zozeer dat robots ons over gaan nemen maar dat we er juist zelf een worden.

Zelfs als ik dit typ steekt me dit, voel ik dat me dit diep raakt. Ik vind dit zo’n pijnlijk gegeven en zie dit steeds nadrukkelijker (in en) om me heen gebeuren. Zelfs subtiel gepromoot worden in de media: in films, games en series. Verandering kan pas starten wanneer je je bewust bent van wat er speelt, van wat aandacht nodig heeft. Je kunt immers niet iets veranderen als je het nog niet hebt (h)erkend. 

Ik heb mijn koers, mijn prioriteiten, inmiddels bijgesteld. Beweeg je met me mee?

Je kunt het artikel ook hier online lezen en/of downloaden door op onderstaande link te klikken:
Worsteling uit het Web

Meer lezen? Maak dan een account aan voor Soulvalley.

Ben je ook geïnteresseerd in het snijvlak van bewustzijn en computer technologie? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina. Wil je meer van dit soort artikelen lezen, maak dan via bovenstaande button een account aan voor mijn virtuele platform Soulvalley, sluit je aan bij de Holistic Hacking community en schuif aan bij één van onze komende live meetups.

Tot snel, live of virtueel!

Digitale Detox - interview Straatkrant

Yfke Laanstra

In editie #7 van de Haagse Straatkrant (Mei 2018) is een interview van mij verschenen.

***

Mensen worden vlakker. Voelen zich afgesneden van zichzelf en anderen. Dat komt mede door de virtuele realiteit, zegt auteur Yfke Laanstra (41). ‘Hoe meer technologie je gebruikt, hoe meer natuur je nodig hebt.’

Tekst Judith Eykelenboom Foto’s Yfke Metz en Floriske Gerritsma

Wie denkt dat we de grootste technologische aardverschuiving na de komst van internet, smartphone en Artificial Intelligence (AI) achter de rug hebben, heeft het mis volgens Yfke Laanstra, auteur van Bits, Bytes en Bewustzijn. De schrijver en oprichter van platform Soulvalley waarschuwt: “We staan aan het begin van een exponentiële groeicurve wat betreft technologische ontwikkelingen. Als the sky the limit is, moeten we ons af gaan vragen wat we willen. Cyborgs? Onsterfelijkheid? Ons bewustzijn op een microchip? Of moeten we eerst ons eigen potentieel herontdekken voordat we gaan rommelen met dingen die ons verstand te boven gaan?”

Innerlijk weten
“Met de komst van de technologie en de hoge vlucht die dat genomen heeft, voelen steeds meer mensen zich afgesneden. Ons innerlijk weten is als het ware overgenomen door technologie. We vertrouwen steeds minder op de signalen van ons eigen lichaam, maar zoeken de informatie buiten onszelf. Wie contact heeft met iemand via een beeldscherm, kan diegene niet aanvoelen (via het astrale lichaam, zie kader) en niet ruiken (via het fysieke lichaam).” Aspecten van ons mens-zijn raken mogelijk onderontwikkeld en kunnen uiteindelijk zelfs uitdoven, aldus Laanstra.
“En wist je dat gebleken is dat een basiselement in het ontstaan van verslaving het gebrek aan verbinding is? Dit kwam naar voren in een onderzoek van de Canadese professor Psychologie Bruce Alexander in 1930. Hij plaatste een rat alleen in een kooi met twee drinkvoorzieningen: in de ene zat gewoon leidingwater en in de andere heroïnewater. Binnen afzienbare tijd raakte de rat verslaafd en stierf aan een overdosis. Bij andere ratten die alleen zaten, gebeurde precies hetzelfde. Toen ontwierp hij Rat Park: een ruime kooi met meerdere ratten, zachte stoffen, speeltjes en ontdekkingsmogelijkheden. Weer hadden de ratten de keuze wat ze dronken. Geen enkele rat raakte verslaafd. Zelfs ratten die eerst in de kale kooi hadden geleefd, raakten hun verslaving binnen de kortste keren kwijt.”

Gevoelens maskeren
Het aantal heroïneverslaafde mensen is tegenwoordig misschien niet zo hoog, maar internet, dat is een ander verhaal. “Veel mensen hebben hun technologieconsumptie niet in de hand. Laanstra: “Het Internet is de grootste vorm van drugs die ooit is uitgevonden. Wanneer iets ingezet wordt om kunstmatig bepaalde gevoelens op te roepen of juist te maskeren is het in potentie een verslavend middel.”
Nu we aan het begin staan van een exponentiële groeicurve is het volgens Laanstra van essentieel belang ‘onze verloren data’ op te halen. Want als we niet weten wie we zelf zijn en waartoe we zelf toe in staat zijn, waarmee onze biocomputer (zie kader) al van nature is uitgerust, hoe kunnen we dan de technologie voor ons laten werken in plaats van dat het met ons op de loop gaat?
In het tweede deel van haar boek Bits, Bytes en Bewustzijn gaat ze in op fenomenen die nu al in ontwikkeling zijn, maar voor de meeste mensen een ver-van-hun-bedshow lijken. “Denk aan cyborgs, waarbij mens en machine samensmelten en denk aan aanhangers van Super Longevity, waar sterven als onze grootste epidemie wordt beschouwd en we door middel van technologie onze tijd op aarde kunnen veranderen van ‘hoe lang ons lichaam het toelaat’ in ‘hoe lang we willen’. Aubrey de Grey, Brits biomedisch gerontoloog en bio-informaticus, doet hier al jaren intensief onderzoek naar en heeft een enorm grote groep sympathisanten.”

Bill Gates
Super Longevity maakt deel uit van de Transhumanisme-beweging, een stroming waarbij computertechnologie ingezet wordt als middel om onze evolutie te versnellen. Andere pijlers hiervan zijn Super Intelligence waar Artificial Intelligence (AI) onder valt en Super Wellbeing waar emoties en pijn gezien worden als beperkingen die we weg kunnen programmeren. Momenteel is Ray Kurzweil de voornaamste en meest bekende ambassadeur van het Transhumanisme. Hij is uitvinder, wetenschapper, auteur, ondernemer en technisch directeur van Google. Hij wordt financieel gesteund door Bill Gates van Microsoft en de grote baas achter Google, Eric Schmidt. Informatie als deze verspreidt Yfke Laanstra ook gratis op haar platform Soulvalley en de gelijknamige app. Beide te vinden op haar website, waar geïnteresseerden zich kunnen inschrijven.
Het doel van haar boek is niet zozeer antwoorden geven – hoe de toekomst er precies uitziet of wat hierin goed of fout is, – maar vragen stellen. Over hoe technologie zich verhoudt tot ons mens-zijn, welzijn en bewustzijn. Weten we waar we mee bezig zijn als we gevoelige informatie op Facebook zetten? Hebben we in de hand in welke mate ons leven door technologie beheerst wordt?

Dertig schermen
Laanstra: “Nadat Bits, Bytes en Bewustzijn was verschenen, werd ik door het hele land gevraagd om lezingen te geven. Maar plotseling dacht ik: wat wil ik eigenlijk écht zeggen? Het boek stipt allerlei vraagstukken aan over de toekomst van de mens maar in de realiteit is er al zoveel gaande waardoor ons leven van alledag wordt beïnvloed. Het begint namelijk nu pas werkelijk tot me door te dringen hoe verslavend smartphones zijn en wat het effect op me is (geweest) van het zoveel tijd doorbrengen achter allerlei beeldschermen. Nu begin ik mijn eigen worsteling hierin te erkennen. Hoe ironisch is dat? Ik ben zo diep in het onderwerp gedoken dat ik er bijna in verzopen ben. Soms had ik dertig schermen openstaan, allemaal interessante dingen waar ik meer over wilde weten, maar ik had de concentratie niet om het allemaal rustig te lezen. Vorig najaar heb ik letterlijk de stekker er even uit getrokken. Digitale detox en tijd voor reflectie. Het viel me zwaar, maar waarschijnlijk is het juist daarom mijn roeping om mensen bewust te maken van schermverslavingen. Vorige week heb ik mijn agenda helemaal leeggemaakt voor de komende periode. Ik ga nog een boek schrijven, dit keer meer toegepast over hoe we bewust om kunnen gaan met technologie. Welke stappen we kunnen ondernemen om de technologie voor ons te laten werken in plaats van tegen ons.”

Dijkwoning
Laanstra woont sinds december 2016 in Lage Zwaluwe in Brabant, waar eens per uur een bus rijdt naar het stationnetje, in een oud dijkhuis waarachter zich weilanden uitstrekken tot aan de horizon. “Ik heb drie jaar in Den Haag gewoond, in Wateringse Veld. Ik heb daar met m'n toenmalige man een huis gekocht. Ik werkte toen als MVO (Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen) manager bij de Etam Groep in Zoetermeer. Door onze scheiding ben ik verhuisd naar Hoogvliet in Rotterdam, waar ik vijf jaar heb gewoond. Toen werkte ik zelfstandig vanuit huis, als Web/App Designer en Virtual Assistant. Daarna hebben mijn huidige vriend en ik deze dijkwoning gekocht in Lage Zwaluwe.”
In de woonkamer staat een immense smart tv, maar verder maakt Laanstra geen gebruik van het Internet of Things- bij haar koffiezetapparaat moet ze zelf op het knopje drukken. Op de bank zit haar vriend. Hij is al enige maanden uit de running door ziekte – zijn lichaam wil hem iets vertellen.
Laanstra: “Pijn en lijden heeft een functie. Maar mensen zijn op zoek naar instant geluk: plug & play. Stel dat je je brein kunt upgraden met een computer, schiet je dan niet je doel voorbij? Het zou betekenen dat we alleen ons fysieke lichaam zijn, dat alles te vatten is in nulletjes en eentjes. Die connectie is vaak ver te zoeken en die heeft een ander soort voeding nodig.” Ze wijst naar de weilanden. “Wij proberen nu zo vaak mogelijk te gaan wandelen in de natuur, om ons op die manier op te laden. Want vanuit een gezonde connectie met de natuur ga je ook andere keuzes maken met betrekking tot het gebruik van bijvoorbeeld een smartphone. Je legt hem sneller weg. De verslaving heeft minder vat op je. Hoe meer technologie je gebruikt, hoe meer natuur je nodig hebt.”

Connectie met natuur
Connectie is waar het om gaat: connectie met de natuur, connectie met andere mensen, connectie met je intrinsieke waardes. “Je ziet tegenwoordig alleen nog maar kinderen die voor een scherm zitten of er zelfs mee over straat lopen. Mensen worden vlakker, ik zie het overal om me heen. Persoonlijk contact zakt weg. Weinig mensen maken echt contact, het scherm is een surrogaat geworden. Als je ergens bent zonder wifi, zeg je dat je geen connectie hebt, maar het tegendeel is eigenlijk waar: er is ruimte voor echte connectie, je wordt gedwongen met elkaar te praten.
Veel ouders beseffen niet wat dit betekent voor hun kinderen, wat het doet met de bedrading in hun brein. Ze worden continu getriggerd om op prikkels te reageren, ze worden getraind in afleiding. Zo zijn ze niet meer in staat om een lange focus te hebben bijvoorbeeld, om diep werk te verrichten.”
Haar vriend komt ook aan de keukentafel zitten, hij hoort het gesprek vanaf het begin aan. Hij zegt: “Als er vroeger in de klas werd voorgelezen, ik herinner me Pinkeltje, konden we uren luisteren, erbij wegdromen. Nu vinden kinderen een boek saai. In elke klas staat een smartboard, lessen worden visueel gemaakt, anders kunnen ze zich niet concentreren.”
Maar wat nog zorgwekkender is volgens Laanstra is de emotionele armoede die ze bij kinderen bespeurt. “Er is gebrek aan verbinding, aan diepgaande ervaringen. Kinderen hebben een liefdevolle bedding nodig, ouders en andere mensen die emotioneel beschikbaar zijn. Een computer kan dat niet vervangen. Je ziet steeds meer kinderen op zeer jonge leeftijd met een burn-out of aandoeningen als bijvoorbeeld ADD en ADHD.”

Nadenken
“Het laatste dat ik wil is mensen de les lezen – van zo moet je er mee omgaan. Ik hoop alleen dat mensen zelf na gaan denken. Dat ze op hun gedragingen en die van hun kinderen gaan reflecteren, want veel mensen staan er simpelweg niet bij stil wat de gevolgen kunnen zijn voor ons mens-zijn door de komst van technologie. En ik stel absoluut het mens-zijn bovenaan. Ik hoop dat mensen een gesprek aangaan met hun kinderen en zelf het goede voorbeeld geven, hun smartphone bijvoorbeeld wat vaker wegleggen of niet tijdens het eten gebruiken.

Mijn tweede boek, waar ik net aan begonnen ben, gaat over het praktisch toepassen van alles wat er mogelijk is, maar het wordt ook een veel persoonlijker boek. Want dat ik zelf rete-verslavingsgevoelig ben voor computers is me inmiddels pijnlijk duidelijk geworden.
Er zijn ook allerhande apps om bijvoorbeeld dichter bij jezelf te komen en te blijven, zoals meditatie-apps en apps die je helpen je schermtijd te beperken. Zodat je bijvoorbeeld na vijf uur 's middags niet meer bij je mail kunt. Dieptriest dat je zoiets nodig hebt, maar mij helpt het. Ik ben mijn eigen proefkonijn. Een meditatie-app is een mooie toepassing, dat je elke ochtend door je telefoon geroepen wordt om zoiets te gaan doen, maar bij mij sloeg de innerlijke criticus mij om de oren want ik had op een zeker moment te veel apps die me attendeerden op wat ik allemaal zou moeten doen die dag. Ik heb de app(s) verwijderd en probeer hierin nu meer op mijn intuïtie te varen.”

Machine
Dat het een mooie manier is om mensen te introduceren met meditatie, wil Laanstra vooral niet ontkrachten. “Onderzoek het voor jezelf. Ervaar het. De thematiek van Bits, Bytes en Bewustzijn was onder andere in hoeverre we overgenomen worden door machines, nu is mijn thematiek ervoor zorgen dat we zelf geen machine worden.”
En ook: weten hoe manipulatie werkt en hoe je daardoor beïnvloed wordt. “Als ik als zoekopdracht op Google ‘Egypte’ intyp, krijg ik andere resultaten dan wanneer jij hetzelfde woord intypt. Je krijgt steeds minder dingen te zien waar je het niet mee eens bent, en dat kan gevaarlijk zijn.”

*kader*

De mens als biocomputer
Yfke Laanstra vergelijkt de mens met een biocomputer. Zoals een computer niet alleen een kast en een beeldscherm is, is een mens meer dan een lichaam van vlees en bloed. De virtuele wereld is opgebouwd uit nulletjes en eentjes, bits en bytes. Mensen zijn opgebouwd uit energie en frequenties. De ‘software’ van de mens bestaat volgens Yfke Laanstra uit:
-Het mentale lichaam: gedachten, oordelen, veronderstellingen, herinneringen en overtuigingen;
-Het emotionele lichaam: gevoelens, verlangens en emoties,
-Het astrale lichaam: levensenergie, het fijnstoffelijke lichaam,
-Het spirituele lichaam: waarmee we ervaren dat alles met elkaar is verbonden en alles uit dezelfde bron komt.

*kader*

Holistisch perspectief
Mensen zijn onderdeel van het geheel en tegelijkertijd dragen we alle informatie in ons, aldus Yfke Laanstra. Net zoals in al onze cellen het geheel is weerspiegeld. In een teencel zit ook de informatie over de kleur van ons haar. “We bestaan niet uit onafhankelijk van elkaar opererende onderdelen. Spijtig genoeg ziet onze reguliere geneeskunde dat nog wel zo. Werkelijke genezing vindt plaats op alle lagen, vanuit holistisch perspectief. Iedere biocomputer heeft een Operating System (OS) een diep programma dat in ieder van ons onderbewustzijn draait: onze collectieve en individuele missie. Dit programma kan worden geactiveerd door de bewuste waarneming hiervan en het maken van bewuste keuzes waardoor we andere commando’s gaan gebruiken om onze werkelijkheid vorm te geven. Andere commando’s in de zin van andere gedachten, overtuigingen, emoties en intenties om deze missie te dienen.” Ga maar na. Zeg je bijvoorbeeld tegen jezelf ‘Ik hou van je en ik waardeer je’, voel en gedraag je je heel anders dan wanneer je tegen jezelf zegt ‘Doe je het nou weer verkeerd?’.

Je kunt het artikel als PDF format downloaden via onderstaande link downloaden:
Straatkrant_interview

Meer lezen? Maak dan een account aan voor Soulvalley.

Ben je ook geïnteresseerd in het snijvlak van bewustzijn en computer technologie? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina. Wil je meer van dit soort artikelen lezen, maak dan via bovenstaande button een account aan voor mijn virtuele platform Soulvalley, sluit je aan bij de Holistic Hacking community en schuif aan bij één van onze komende live meetups.

Tot snel, live of virtueel!

Aandacht voor aandacht - interview LIEFKE magazine

Yfke Laanstra

Aandacht. Het is een lastig dingetje voor ons als mens. We besteden graag aandacht aan de positieve dingen in het leven. Het negatieve willen we vooral niet meemaken en niet voelen. Tegelijkertijd lukt het ons nauwelijks om überhaupt nog ergens echt aandacht voor te hebben. Wat doet dat met ons? 

Je kent ongetwijfeld de veel gebezigde uitspraak ‘wat je aandacht geeft groeit’. In deze context hebben heel wat zelfhulpgoeroes geroepen dat je al je aandacht moet richten op datgene wat je wilt, datgene wat je als positief bestempelt. Aandacht in de vorm van bewust gestuurde gedachtes, gevoelens en visualisaties. Dit kosmische geheim werd uit de doeken gedaan in populaire documentaires als ‘The Secret’, wat een immense (commerciële) hype op gang bracht rondom de Wet van Aantrekking. Aandacht is gefocuste energie en dit fungeert, als je het ‘goed’ inzet, als een magneet. Het trekt geluk, liefde en voorspoed aan. Datgene wat je als negatief bestempelt, moet je niet ‘voeden’ met aandacht. Zo voorkom je dat je onbewust bestaande ellende vergroot of juist datgene aantrekt wat je ver van je wilt houden. 

Ik vind dit wat te simpel. De benadering van positiviteit versus negativiteit is hier veel te ongenuanceerd. Laten we alsjeblieft eens wat kritischer kijken naar deze termen; ze zijn tenslotte relatief. Wat voor de een negatief is, kan voor de ander positief zijn en andersom. En bovendien kan een intense crisis, die onwaarschijnlijk zwaar en negatief aanvoelt, een geweldig positieve ommezwaai blijken te zijn in je leven. Het geeft je als het ware een wezenlijk andere kijk op jezelf en jouw plek in de wereld. Een crisis biedt vaak een kans tot inkeer, reflectie en transformatie. Tenzij je deze enkel als negatief en beperkend bestempelt en niet de cadeaus ziet die erin verscholen liggen. Door geforceerd alleen maar door een roze bril te kijken, doe je jezelf ontzettend tekort. Pijn en lijden horen bij het mens-zijn en geven je de kans jezelf te leren kennen, je koers te vinden en je te ontwikkelen. Om uit je comfortzone te stappen en in beweging te blijven. 

Jouw aandacht is simpelweg nodig bij alles waarin je een actieve rol wilt spelen. Of dit nu het vergroten van het positieve is of het terugdringen van het negatieve in je leven. Juist door ook het zogenaamde negatieve bewust waar te nemen, zonder oordeel en verbonden vanuit je hart, breng je als het ware licht in de duisternis. 

Toch kunnen we wat leren van documentaires als ‘The Secret’. Namelijk over het belang van échte aandacht en focus. Iets wat voor ons als mens vandaag de dag niet meer zo vanzelfsprekend is. 

We bevinden ons namelijk in een bijzondere tijd, middenin zowel een informatie- als een transformatietijdperk. Aan de ene kant komt er steeds meer aandacht voor meetbare data en automatisering en aan de andere kant is er steeds meer aandacht voor persoonlijke groei. Er dienen zich computertechnologieën aan die in staat zijn ons mens-zijn en onze werkelijkheid radicaal en onherkenbaar te veranderen in de komende vijftien jaar. Denk hierbij aan de razendsnelle opkomst en ontwikkeling van supercomputers, Virtual Reality, Kunstmatige Intelligentie, Robotisering en het Internet of Things. 

We brengen collectief een steeds groter deel van onze tijd online door. De wereld beleven we steeds meer vanachter onze beeldschermen, te midden van vele onzichtbare draadloze netwerken. We overspoelen ons biologische systeem met input, waardoor we chronisch overprikkeld zijn. In onze eigen supercomputer, ons brein, staan structureel te veel tabjes open. We multitasken ons suf. Dit maakt dat je niet langer in staat bent relevant van irrelevant te onderscheiden; je bent namelijk chronisch afgeleid. Jouw aandacht is als het ware gehacked. Je gebruikt veel meer delen van je brein dan de delen die relevant zijn voor datgene waar je mee bezig bent en hierdoor word je als het ware een ‘mentaal wrak’. Multitasken is niets anders dan jezelf trainen in afgeleid zijn. Het constante online switchen heeft een blijvend negatief effect op je brein. Je aandacht wordt structureel overal en nergens, buiten jezelf, naartoe getrokken. Veel mensen denken dat ze gemakkelijk kunnen schakelen tussen een staat van afleiding en concentratie, maar deze aanname is te optimistisch. Wanneer je eenmaal gevoelig bent voor afleiding dan kun je niet meer zonder en blijft je mind hier constant naar zoeken. Hierdoor beschadigt je aandachtsboog, de mate waarin je jouw aandacht voor langere tijd ergens bij kunt houden. Aandacht die zo ontzettend belangrijk is. Ik beschouw mezelf hierin, spijtig genoeg, als een absolute ervaringsdeskundige en moet mezelf met regelmaat achter diverse formaten beeldschermen wegtrekken en behoeden voor een informatie overload. Ook kan de constante afleiding ervoor zorgen dat je niet in beweging komt, dat je blijft steken in een eindeloze zoektocht. Wanneer je denkt dat je iets gevonden hebt, dan is er altijd wel iets beters, snellers en mooiers. Sta daarnaast ook eens stil bij de hoeveelheid tegenstrijdige informatie of zelfs disinformatie die je online kunt vinden. Dit kan je in een constante staat van verwarring houden en je een soort lamgeslagen gevoel geven.

Het gevolg kan zijn dat het steeds moeilijker en op den duur zelfs praktisch onmogelijk wordt, om diep werk te verrichten. Om dingen te doen waar je een diepe concentratie voor nodig hebt. De constante afleiding houdt je in een oppervlakkige modus, in een verhoogde staat van alertheid en hyperfocus op de buitenwereld. Daarnaast is gebleken dat het verlies van een bewuste focus leidt tot een onbewuste focus op wat er mis is met je leven in plaats van wat er goed gaat. Wanneer je dus je dag laat leiden door constant oppervlakkig handelen, verhoogt dit de kans op een vermoeiende, lege en lusteloze dag. Al zijn al die afleidingen gedurende de dag nog zo leuk geweest. 

Gelukkig is er zoiets als neuroplasticiteit. Het is mogelijk de bestaande (neurale) verbindingen in je brein te verbreken, oftewel vastgeroeste gewoonten te veranderen. Jouw hersenen hebben namelijk een natuurlijk vermogen om nieuwe verbindingen te maken en nieuwe cellen te vormen, zelfs tot op hoge leeftijd. Niets staat vast en jouw aandacht is de sleutel. Veel van ons mentale, fysieke en emotionele handelen speelt zich af op onbewust niveau. Gelukkig hebben we een grote frontale kwab die ons in staat stelt zelf bewuste keuzes en overwegingen te maken door onze aandacht ergens op te richten. Hiermee kun je gemaakte keuzes bewust herzien en nieuw gedrag aanleren. Deze neuroplasticiteit werkt dus twee kanten op. In ons huidige digitale tijdperk is het hacken van jouw aandacht schering en inslag. De media doet non-stop pogingen jouw aandacht te vangen en van daaruit jouw perceptie, behoeftes en gedrag te beïnvloeden. Er is niets waar collectief zo op geaasd wordt als jouw aandacht. Dit bleef voorheen nog beperkt tot de aanwezigheid van fysieke reclamezuilen: in bushokjes, langs snelwegen etc. Met de komst van de smartphone word je tegenwoordig non-stop met jouw aandacht in je scherm gezogen. Met behulp van de vele geluiden, badges en notificaties. 

Aandacht is dus feitelijk onze hedendaagse valuta, samen met de factor tijd. In het Engels is dit zo mooi terug te vinden in de uitdrukking: ‘where you spend your time on’ (waar je je tijd aan besteedt) en ‘where you pay your attention to’ (waar je aandacht aan geeft, wat je aandacht schenkt). We zijn van nature wezens die gericht zijn op plezier, we willen ons goed voelen. We zullen eerder gaan voor gemak en snelle vervulling van behoeftes dan buiten onze comfortzone op zoek gaan naar diepere niveaus van plezier en geluk. Laten we desondanks ervoor kiezen aandacht te besteden aan onze fundamentele behoeftes als groei, ontwikkeling, zingeving en diepgang. Onszelf vragen te stellen als ‘wat betekent het om mens te zijn? Om het menselijk vermogen tot geluk, liefde en empathie te voelen?’ en ‘wat is de waarde van pijlers als rust, eenvoud en natuur?’. Dit zal ons een diepere verbinding opleveren met onszelf.

Jij bepaalt welke data jouw systeem in komt en in welke vorm. Aangezien je feitelijk één grote dataprocessor bent, bepaalt deze input jouw output. Waar besteed jij je aandacht aan?

***

Dit is als artikel verschenen in LIEFKE magazine #2, maart 2018. Je kunt ook de opgemaakte versie als pdf downloaden door op deze link te klikken: Aandacht_LIEFKE










Meer lezen? Maak dan een account aan voor Soulvalley.

Ben je ook geïnteresseerd in het snijvlak van bewustzijn en computer technologie? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina. Wil je meer van dit soort artikelen lezen, maak dan via bovenstaande button een account aan voor mijn virtuele platform Soulvalley, sluit je aan bij de Holistic Hacking community en schuif aan bij één van onze komende live meetups.

Tot snel, live of virtueel!

Een vloek in de digitale kerk - Interview Paravisie

Yfke Laanstra

Kun je het je nog voorstellen? Een wereld zonder computers en mobiele telefoons? Waarschijnlijk niet. De stormachtige technologische ontwikkelingen van de afgelopen decennia hebben onze wereld diepgaand en definitief veranderd. Het heeft onze levens in zekere zin vergemakkelijkt, denk alleen al aan de draadloze communicatie waardoor we op elk gewenst moment met elkaar in verbinding kunnen staan. Maar ondertussen betalen we een prijs. Een hoge, zo wordt steeds duidelijker. Want dreigen we onszelf niet te verliezen in een oceaan van bits en bytes? Of erger: staan straks robots en machines in plaats van mensen aan het roer? 

Hoog tijd voor een discussie over de schaduwzijde van de digitalisering, zo vond Yfke Laanstra. Ze schreef 'Bits, bytes & bewustzijn, over het snijvlak van computertechnologie en menselijk potentieel'. Yfke: “We staan aan de vooravond van een virtuele big bang. Of dat uitdraait op een kwantumsprong in onze evolutie of juist het einde inluidt van de mensheid zoals we die kennen, is aan ons.”

Lees online en/of print het hele artikel via deze link of klik op de cover:
Een vloek in de digitale kerk.

Tekst: Niels Brummelman, hoofdredacteur Paravisie

Meer lezen? Maak dan een account aan voor Soulvalley.

Ben je ook geïnteresseerd in het snijvlak van bewustzijn en computer technologie? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina. Wil je meer van dit soort artikelen lezen, maak dan via bovenstaande button een account aan voor mijn virtuele platform Soulvalley, sluit je aan bij de Holistic Hacking community en schuif aan bij één van onze komende live meetups.

Tot snel, live of virtueel!

Quantum Hacking

Holistic Hacker

Isaac Newton was de grondlegger van de materiële, meetbare kijk op de werkelijkheid. Daar waar we onze zintuigen inzetten om datgene wat we menen waar te nemen te bevestigen via meetbare waarneming. Kortom: een Newtoniaanse realiteitsloop. Materie maakt echter naar schatting slechts vier procent van het universum uit, 96 procent is donkere ruimte. Oftewel de voornamelijk lege ruimte binnen atomen. Is dat geen bizar gegeven? Daarnaast bestaat ons DNA ogenschijnlijk grotendeels uit junk-DNA (92%), overbodige en nutteloze DNA. Werkelijk? Onze kosmos bestaat grotendeels uit donkere ruimte en zogenaamde zwarte gaten, ons lichaam en brein grotendeels uit water.
Ik vind het fascinerend om te zien hoe de ‘reguliere’ wetenschap datgene probeert te duiden of juist te verwerpen wat blijkbaar onze materiële kijk op de werkelijkheid ver te boven gaat. We kunnen echter sowieso maar een fractie zien van het enorme lichtspectrum, van de volledige ‘werkelijkheid’. Wanneer iets uit energiefrequenties bestaat die buiten ons visuele spectrum vallen dan kunnen we het niet met ons blote oog zien. Net als een radiozender in een bepaald gebied geen bereik kan hebben, je zult hier dan geen ontvangst hebben maar de radiozender is wel degelijk in de ether aanwezig. Het feit dat iets voor een wetenschappelijk oog niet zichtbaar, meetbaar of in haar volle omvang te begrijpen is wil echter nog niet zeggen dat het geen functie heeft of van geen of ondergeschikt belang is. Er is meer dat we met ons brein niet begrijpen of met onze hedendaagse meetapparatuur of onze zintuigen kunnen waarnemen dan juist wel. De lege ruimte in de atomen bestaat bijvoorbeeld uit een onwaarschijnlijk grote hoeveelheid energie en het water in onze biocomputer vervult een belangrijke rol als informatiedrager/-geleider en geheugenbank.

Kwantum theorie
Gelukkig waren er al in de 20e eeuw pioniers die besloten de brug te slaan tussen wetenschap en spiritualiteit, tussen materie en geest, tussen het zichtbare en het onzichtbare. Deze pioniers waren Max Planck, David Bohm en John Wheeler, natuurkundigen aan de Princeton Universiteit en directe collega's van Albert Einstein. Ze stonden aan de wieg van een revolutionaire nieuwe wetenschap: de kwantum theorie. Hierin wordt er gekeken naar zowel de natuur als oorsprong van een gedachte. Naar hoe deze de werkelijkheid beïnvloedt, wat werkelijkheid in feite is en waaruit deze is opgebouwd. David Bohm introduceerde in 1970 onder andere zijn holografische kijk op onze werkelijkheid. Vanuit een hypothese dat onze wereld zich bevindt in een kosmisch hologram, waar het geheel zich in elk onderdeel bevindt. John Wheeler bracht de hypothese van een participatorisch universum, waarin we actief deelnemer zijn. Nassim Haramein is een fascinerende hedendaagse wetenschapper die zich verdiept in onze ware oorsprong en hoe onze realiteit is opgebouwd. In zijn Unified Theory toont hij aan dat alles één is en dus permanent met elkaar verbonden is.

Non-sens
De kwantumtheorie is een geheel nieuwe wetenschap die tot doel heeft het zeer kleine te verklaren: de kwantumdeeltjes oftewel de subatomaire
wereld. Daar waar Newtons theorie namelijk niet op bleek te gaan. De kwantumtheorie toont aan dat subatomaire deeltjes zich op meerdere plaatsen tegelijkertijd kunnen bevinden en tegelijkertijd zowel een golf als een object op één vaste plaats kunnen zijn. Een doorslaggevende factor hierin is de waarnemer. Zowel de waarneming op zich alsook de wijze van waarnemen, qua gevoel, gedachten en intenties. Niet gemeten en niet waargenomen blijven het golven en is het puur potentieel. Waargenomen en gemeten nemen deze deeltjes een vaste vorm en locatie aan.

Een bekend en intrigerend natuurkundig onderzoek die dit kwantumeffect aantoont is het 'tweespletenexperiment'. Google maar eens op ‘double slit experiment’ voor een animatie video van Dr. Quantum. Materie in de vorm van knikkers werd hierbij op een muur afgevoerd door een wand met hierin twee verticale spleten. Deze creëerden hierdoor keurig twee verticale banen op de muur erachter. Water, golvend door deze zelfde spleten, creëerde echter een interferentiepatroon waardoor er veel meer banen ontstonden op de muur erachter. Wanneer dit experiment echter met elektronen werd uitgevoerd, dus materie op superklein en dus kwantumformaat, ontstond hetzelfde interferentiepatroon en gedroegen de deeltjes zich als golven. Er ontstonden weer meerdere banen op de muur erachter. Wanneer dit vervolgens werd geobserveerd door de onderzoekers of gemeten door apparatuur, gedroegen ze zich weer als deeltjes en ontstonden er weer twee banen. Iets ís pas wanneer het is waargenomen, de waarnemer is dus als het ware de schepper. Hoe intensiever de waarneming hoe groter het effect.

De kwantumrealiteit is een multidimensionale realiteit die zich voorbij onze zintuiglijke waarneming afspeelt, daar waar er geen lichaam, materie of tijd is. Het is letterlijk 'non-sens': niet-zintuiglijk. Om met dit veld in contact te komen is het dus van belang dat je contact maakt met datgene wat groter is dan je lichaam, je huidige stoffelijke wereld en de lineaire tijd. De kwantumtheorie is als het ware een innerlijk, fijnstoffelijk model in tegenstelling tot het newtoniaanse uiterlijke, grofstoffelijke en materiële model. Dit kwantummodel daagt ons uit datgene wat we denken te weten los te laten, ons over te geven aan het onbekende en dan de manifestatie hiervan te observeren als feedback in ons leven. Pas in dit laatste stadium komen onze zintuigen weer van pas.

Kwantumcomputer
Inmiddels is computertechnologie ook deze grillige, subatomaire laag van de realiteit binnengetreden door de introductie van de kwantum computer.

Zoals ik in een eerder artikel heb aangegeven, is de motor van de huidige exponentiële groei in computertechnologie met name de evolutie van de transistor, de basis van de microprocessor: de zogenaamde computerchip. Deze is sinds haar introductie in 1971 in een weergaloos tempo in verwerkings- en opslagcapaciteit toegenomen en tegelijkertijd vele malen kleiner geworden en in productiekosten substantieel gedaald. Dit heeft de weg vrijgemaakt voor immense computeerkrachten van waaruit diverse generaties computers inmiddels zijn ontstaan. Dit alles maakt de weg vrij voor vele huidige, exponentiële ontwikkelingen op het gebied van nanotechnologie, quantum computing, genetische engineering, virtual reality, kunstmatige intelligentie, brein-computer en mens-machine interfaces.

De komst van de kwantumcomputer heeft feitelijk een nieuwe generatie computers geïnitieerd. Gezien het feit dat deze wezenlijk anders werkt dan de 'klassieke' computer. Deze generatie breekt als het ware in een kwantumsprong door het siliconen plafond, aangezien haar vermogen niet langer gekoppeld is aan het formaat van een chip. Door de recente introductie van de kwantumcomputer kunnen we zelfs niet langer ‘slechts’ spreken van exponentiële groei in computertechnologie maar van een ‘kwantumsprong’. Deze kwantumcomputer kan dusdanig veel data verwerken dat deze complexe calculaties kan verrichten in enkele dagen waar een klassieke computer enkele jaren voor nodig zou hebben.

Verder lezen? Maak dan een account aan voor Soulvalley en/of koop de geprinte editie van de september editie van Spiegelbeeld magazine.

Ben je ook geïnteresseerd in het snijvlak van bewustzijn en computer technologie? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina. Wil je het volledige artikel lezen, maak dan via bovenstaande button een account aan voor mijn virtuele platform Soulvalley, sluit je aan bij de Holistic Hacking community en schuif aan bij één van onze komende live meetups.

Tot snel, live of virtueel!


Top